Seksuologia

Seksualność jest silnie powiązana z naszym ogólnym, codziennym funkcjonowaniem. Ogólnym, a więc obejmującym nie tylko sfery erogenne. Między innymi ona motywuje nas do podejmowania określonych działań i powstrzymuje od innych. Jako wszelkie aspekty płciowości, intymności, uczuciowości, relacji międzyludzkich -jest wszechobecna. Cóż więc począć, gdy mamy problemy w sferze seksualności?

Zdarza się jednak, że życie erotyczne przestaje nam dawać tyle satysfakcji, ile przywykliśmy z niego czerpać lub też nigdy nie osiągnęliśmy spełnienia seksualnego. Seksualność, jak każda sfera, może być narażona na szwank. Mogą pojawiać się pewne trudności, których nie potrafimy pokonać lub też zdefiniować. Może nastąpić spadek sprawności seksualnej, odczuwanie doznań z mniejszą intensywnością lub możemy odczuwać różnego rodzaju blokady, będące przeszkodą do satysfakcjonującego współżycia.

seksuologia

Należy mieć na uwadze, że zaburzenia seksualne nie sprowadzają się jedynie do pogorszenia sprawności seksualnej i relacji partnerskich. Przykładowo, zaburzenia erekcji mogą być objawem innych, poważnych chorób (m.in. cukrzyca, miażdżyca, choroby układu krążenia, uzależnienie) i pojawić się nawet na kilka lat przed tym, jak dana choroba ukaże inne objawy w zaawansowanym stadium. Zaburzenia seksualne licznie współwystępują także z zaburzeniami nastroju (depresja, mania, CHAD) czy w chorobach psychicznych (np. schizofrenia). Wymagają więc możliwie szybkiej, dokładnej diagnozy i leczenia, jak każde inne zaburzenie pracy organizmu.

W zależności od natury problemu, proponuje się możliwe ścieżki pomocy oraz udział konkretnych specjalistów. Przy pierwszych konsultacjach i wstępnych badaniach, powinno się okazać, czy zgłaszane trudności dotyczą sfery organicznej (np. choroby, schorzenia wrodzone lub nabyte, zaburzenia gospodarki hormonalnej), czy psychologicznej (np. lęk uniemożliwiający stosunek, problemy w relacjach z partnerem). W przypadku, gdy problem obejmuje sferę biologiczną, pomoże lekarz seksuolog lub innej specjalizacji. Może on zaplanować i wprowadzić terapię farmakologiczną, która umożliwi aktywność seksualną lub poprawi jej jakość i podejmie leczenie ewentualnych współwystępujących chorób, czy zaburzeń. Natomiast w sytuacji, gdy trudności danej osoby nie mają odzwierciedlenia w wynikach badań, czy ma ona po prostu poczucie, że jej problemy mogą się wiązać z aktualną sytuacją życiową bądź zdarzeniami z przeszłości, pomóc może także psycholog seksuolog lub psychoterapeuta. W razie potrzeby do pomocy angażuje się także innych specjalistów.

Sama terapia seksuologiczna może przybierać różnorodny kształt z uwagi na szeroki obszar zastosowania. Są jednak pewne ogólne właściwości wizyt u terapeuty:

  1. Pierwszy kontakt ze specjalistą może okazać się trudny, ponieważ problemy, z którymi przychodzimy, zazwyczaj dotykają sfer, którymi nie dzielimy się z wieloma osobami. Terapeuta powinien zadbać o to, by osoba, która do niego przychodzi czuła się bezpiecznie oraz wiąże go obowiązek dochowania tajemnicy. Podczas takiego spotkania zbierany jest wywiad dotyczący m.in. rozwoju psychoseksualnego, domu rodzinnego, przebytych chorób.
  2. Długość terapii jest zależny od zgłaszanego problemu. Terapia może trwać kilka miesięcy, a może też okazać się, że pomocne będzie jedno lub kilka spotkań ze specjalistą.
  3. Częstotliwość spotkań może być różna w zależności od zgłaszanych trudności. Zazwyczaj sesje odbywają się raz w tygodniu, ale mogą też odbywać się np. dwa razy w tygodniu lub raz w miesiącu.
  4. Psycholog seksuolog nie ma prawa przeprowadzać badania fizykalnego. W celu określenia stanu zdrowia korzysta się z pomocy innych specjalistów (np. ginekolog, urolog, endokrynolog, psychiatra, neurolog).
  5. Terapeuci, zarówno doświadczeni, jak i początkujący korzystają z superwizji. Są to spotkania z terapeutami z Certyfikatem Superwizora, podczas których anonimowo zarysowuje się problemy swoich pacjentów, przedstawia się wykorzystywane i planowane metody terapii oraz omawia się własne emocje w związku z prowadzoną terapią. Taka konsultacja pozwala oglądać pacjenta i swoje działania z różnych stron i generuje możliwość bardziej kompletnej pomocy.

Terapia par

Terapeuta (lub para terapeutów) podczas pracy terapeutycznej z parą wspiera komunikację między partnerami. Proponuje określone zadania, które para wykonuje między sesjami. Na kolejnym spotkaniu omawiany jest ich przebieg i odczucia związane z wprowadzaniem w życie określonych ćwiczeń i zachowań. Przykładowe wskazania do terapii par:

  • Konflikty w związku
  • Mniejsza niż oczekiwana częstotliwość kontaktów seksualnych lub pogorszenie ich jakości
  • Brak lub zanik bliskości między partnerami
  • Problem seksualny występuje tylko w interakcji z partnerem lub partnerką (nie występuje np. podczas masturbacji)

Terapia indywidualna

Praca indywidualna dotyczy osób nie posiadających partnera, z różnych względów nie chcących angażować partnera w terapię lub których partner nie chce brać udziału w terapii. Przykładowe wskazania do terapii indywidualnej:

  • Brak satysfakcji z życia seksualnego
  • Niepowodzenia w znalezieniu odpowiedniej partnerki/partnera
  • Trudne doświadczenia w sferze seksualnej
  • Brak akceptacji swojej seksualności lub swojego ciała
  • Chęć edukacji w obszarze seksualności

Przykładowe wskazania do konsultacji u lekarza seksuologa (bądź innej specjalizacji):

  • Problem seksualny występuje nie tylko w określonej sytuacji, czy z określonym partnerem/partnerką, ale także np. podczas masturbacji
  • Przyjmowane leki powodują pogorszenie jakości życia seksualnego
  • Bolesność, zapalenie, urazy narządów płciowych (podczas stosunku lub trwałe)
Facebook Icon